Ποιά είναι για τα παιδιά η "καλύτερη" ηλικία να χωρίσουν οι γονείς;

Ο προβληματισμός μου είναι πολύ έντονος και θα ήθελα τις εκτιμήσεις σας είτε από προσωπική πείρα είτε επιστημονική.

Οταν τίθεται θέμα διαζυγίου, σε ποια ηλικία περιορίζονται οι επιπτώσεις στα παιδιά? Γιατί φαντάζομαι ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για καμία επίδραση.

Απο προσωπική πείρα, η γνώμη μου είναι πως ένα ζευγάρι πρέπει να χωρίζει όταν δεν μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Μια γνωστή μου όταν χώρησε με τον πρώην άντρα της ο μικρός της γιος ήταν μωρό..αν θυμάμαι καλά 4 χρονών. Τώρα το παιδί είναι 7 χρονών και θυμάμαι ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Ώρες ώρες λέει πράγματα που υποτίθεται δεν καταλάβαινε τότε, γιατί ήταν μικρό.. Οπότε, σαν συμβουλή θα το πω, σαν παιδί κι εγω χωρισμένων γονιών, ποτέ μην λέτε άσχημες κουβέντες και μην μαλώνετε μπροστά στα παιδιά.
Πάντα αναρωτιόμουν γιατί να μην μπορεί ένα ζευγάρι να χωρήσει χωρίς να γίνεται ολόκληρη ιστορία, με καβγάδες και εγωισμούς. Και αυτή την φθηνή δικαιολογία "για τα παιδιά το κάνουμε"..δεν την μπορώ καθόλου... Σιγά μην το πιστέψουν και αυτοι στο τέλος...

Περιορίζονται οι επιπτώσεις όταν χωρίζεις με τον άντρα σου ή την γυναίκα σου και όχι με τα παιδιά σου.. και προσπαθείς να αφήσεις το παιδί απ έξω μόνο στις περιπτώσεις που μιλάμε για την σχέση του ζευγαριού. Δεν το κάνεις μπαλάκι...

Σε όση μικρότερη δυνατή ηλικία ... πάντως κατά την εφηβεία δεν είναι ο,τι καλύτερο

Μπράβο Χριστιάνα!!!

Η καλύτερη ηλικία (για ένα παιδί) για να χωρίσει ένα ζευγάρι με παιδιά...;
Ερώτηση που προβληματίζει αρκετά ζευγάρια στη σύγχρονη κοινωνία μας.
Όταν όλα πηγαίνουν κατά διαόλου στη σχέση μας, η λύση είναι -συνήθως- μία: διαζύγιο.

Οι ψυχολόγοι λένε ότι η ηλικία που ενδέχεται να παρουσιάσει λιγότερα προβλήματα το παιδί είναι πριν τα 3,5 - 4 ή μετά την εφηβεία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το παιδί πριν την ηλικία των 4 ετών δεν έχει πλήρη συνείδηση των τεκταινομένων στο οικογενειακό του περιβάλλον. Τα μωρά είναι "σφουγγάρια": απορροφούν κάθε ερέθισμα από το περιβάλλον τους και το φιλτράρουν (όσο κι αν φαίνεται παράξενο σε ορισμένους) και το καταχωρούν στο υποσυνείδητό τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα και προσωπικό βίωμα:
όταν ο γάμος μου άρχισε να χωλαίνει και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα πριν φύγει ο πατέρας της κόρης μου από την "οικογενειακή εστία", στο σπίτι μας υπήρχαν εντάσεις και καβγάδες καθημερινά. Αν και ήμουν όσο πιο προσεκτική και υποχωρητική μπορούσα ώστε να αποφεύγονται έκρρυθμες καταστάσεις μπροστά στο παιδί, συχνά έχανα τον έλεγχο. Τις "ήρεμες" περιόδους, κυριαρχούσε απλά μια ψυχρότητα...

Όταν ήρθε ο καιρός να φύγει ο πατέρας της, αποφασίσαμε να της μιλήσουμε από κοινού. Τότε, η κόρη μου ήταν 4 ετών. Ανέλαβε ο πατέρας της να κάνει την αρχή, τη βάλαμε να καθίσει στο τραπέζι που καθόμασταν και εμείς και άρχισε το λογίδριο: η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι πια καλά μαζί, δεν αγαπιούνται τόσο όσο χρειάζεται για να μένουμε όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι, αλλά εκείνη την αγαπάμε πάρα πολύ κλπ. Κάποια στιγμή, και πριν φτάσει στο επίμαχο σημείο της "συζήτησης"... η μικρή γυρνάει, κοιτάει τον πατέρα της μέσα στα μάτια και τον ρωτάει με μια πλήρη απάθεια: "Δηλαδή, θα χωρίσετε;"

Ο πατέρας της δεν ήξερε πού να κρυφτεί. Η αφοπλιστική ειλικρίνεια της μικρής και η οξυδέρκειά της τον είχε αφήσει άφωνο. Εμένα δεν μου έκανε καμιά εντύπωση...

Αντίστοιχα, έχω φίλους και φίλες που έχουν χωρίσει και τα παιδιά τους καλύπτουν σχεδόν όλο το ηλικιακό φάσμα από μωρά ως σχεδόν ενήλικα άτομα.

Η δική μου άποψη είναι ότι το διαζύγιο βλάπτει λιγότερο την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού -άσχετα από την ηλικία- από έναν κακό γάμο.
Αν δεν μπορούμε να έχουμε την ωριμότητα να συμπεριφερόμαστε ως υπεύθυνοι ενήλικες στο γάμο μας, καλύτερα να μην είμαστε μαζί...

... ένα χρόνο πριν γεννηθούν...

Συμφωνώ με την lady_in_red..τα παιδιά πληγώνονται λιγότερο όταν χωρίζουν οι γονείς παρά όταν ζουν δυσάρεστες καταστάσεις. Και τίποτα να μην λες την ψυχρότητα την βλέπουν καλύτερα απο ότι το ζευγάρι..

Δεν υπαρχει καλυτερη ηλικια,υπαρχει η αναγκη του παιδιου να βλεπει ευτυχισμενους γονεις ειτε αυτοι ειναι μαζι ειτε χωριστα.Τον ρολο του σαν γονιος μπορει να τον παιξει ο καθενας ξεχωριστα και ας ειναι χωρισμενοι.Την αγαπη του γονιου την αποδεχεται το παιδι και ποσως δεν νοιαζεται για την σχεση των γονιων του,αλλες ειναι οι αναγκες του.Αν βλεπει τα προσωπα των γονιων του να λαμπουν και να αποπνεουν σιγουρια τοτε αυτο ειναι αρκετο για κεινο.Βεβαια δεν ειναι μονο τα χαριεντισματα αλλα και οι προσωπικες ευθυνες του καθενος γονιου ξεχωριστα πλεον να καλυψουν ολες τις αναγκες του.Ειναι χρεος των γονιων που χωριζουν να συνεργαζονται πανω στο ζητημα αυτο με γνωμωνα το συμφερον του παιδιου που αποκλειστικη ευθυνη για την ευτυχια του φερουμε αποκλειστικα και μονον εμεις ως γονεις.Υπαρχουν παιδια που μεγαλωσαν ομαλα σε συνθηκες χωρισμενων γονιων και παιδια που μεγαλωσαν τραυματικα (οπως και γω) σε συνθηκες μη χωρισμενων γονιων.Αν μια σχεση δεν παει αλλο και το παιδι βιωνει τον μαρασμο αυτο, τοτε όποια στιγμη ειναι η καταλληλη..

Δεν υπάρχει κατάλληλη ούτε ιδανική ηλικία των παιδιών για να πούμε ότι θα έχει μικρότερες επιπτώσεις στην ψυχολογία τους.
Ένας χωρισμός είναι ένα κομμάτι δύσκολο για την παιδική ψυχή και λέγοντας παιδική ψυχή αναφέρομαι γενικά για όλα τα παιδιά ανεξαρτήτου ηλικίας, που βλέπουν τους γονείς τους χώρια, που βλέπουν μία οικογένεια να διαλύετε, που ξέρουν ότι ποτέ δεν θα είναι όλοι μαζί πια.
Όμως περισσότερο πληγώνει και επηρεάζει αρνητικά την παιδική ψυχή δύο γονείς που δεν μιλάνε μεταξύ τους, που δεν σέβεται ο ένας τον άλλον και μην πάμε παραπέρα στις αψιμαχίες και στις εντάσεις που ακολουθούν συνήθως.
Ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα παιδί: να βλέπει τους γονείς του, να τσακώνονται, αυτοί οι δύο άνθρωποι που του δίδαξαν να αγαπάει και να σέβεται τον αδελφό του, που κάποτε καθόντουσαν αγκαλιά στον καναπέ, που κάποτε μιλούσαν γλυκά μεταξύ τους και τώρα? Τι γίνεται τώρα? τι κάνουν οι μεγάλοι και τρανοί δάσκαλοι? Αυτοί που κάποτε δεν μου επέτρεψαν να βγω βόλτα το Σαββατόβραδο γιατί μίλησα άσχημα στον μικρό μου αδελφό, εγώ τι πρέπει να κάνω τώρα?
Κατάλληλη ηλικία! Θα έλεγα κατάλληλη περίοδος ! Και άποψή μου είναι αυτή πριν αρχίσει να «σφάζεται» το ζευγάρι.
Και ασφαλώς συζήτηση με τα παιδιά πριν από την κίνηση της αποχώρησης του ενός από το σπίτι, είναι σημαντικό να μιλήσεις στα παιδιά γιατί πρέπει να φύγεις, γιατί δεν μπορείς να μείνεις άλλο πια στο σπίτι και να τους τονίσεις ότι χωρίζεις την γυναίκα σου, ότι οι διαφορές σου είναι με την γυναίκα σου, όχι με την μητέρα τους και φυσικά τους αγαπάς και θα είσαι πάντα δίπλα τους.
Ίσως έτσι πονέσουν λιγότερο.

Όσοι έχουμε ζήσει άσχημες καταστάσεις (να το πω έτσι) μες στην οικογένειά μας..θα σου πουν πως καλά είναι να χωρίζει το ευγάρι "όσο πιο γρήγορα γίνεται".. Όσοι πάλι έζησαν σε Normal καταστάσεις θα σου πουν "πριν μεγαλώσει πολύ"..ή "μετά την εφηβία"..Συμπέρασμα: αν το ζευγάρι δεν μπορεί να αντέξει λεπτό χωρίς να βγεί κάποιο υπονοούμενο, βρισιά, θανατηφόρο φλέμμα..καλύτερα να το διαλύσουνε. Το ιδανικό για μένα είναι να χωρίσουν αν αυτό νοιώθουν ότι πρέπει να γίνει.. φιλικά! Αλλά αναρωτιέμαι.. ένα παιδί που οι γονείς του θα χωρήσουν "φιλικά".. αργότερα που θα κάνει μια σοβαρή σχέση δεν υπάρχει περίπτωση να την δει κάπως και στα δύσκολα να βρίσκει ως εύκολη λύση τον φιλικό χωρισμό?

Είναι ένα απο τα μεγαλύτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην σύγχρονη εποχή μας! Επειδή όμως τα προβλήματα είναι τα ίδια σε κάθε ηλικία θα έλεγα πως είναι καλά μόλις ξεπεράσουν τα 18-20 χρόνια.. Εκεί ο καθένα είναι πολύ λογικός και ξέρει να αμύνεται σχετικά καλα! Δεν είπαμε όμως και πλήρη αδιαφορία...;