Γιατι να πληρωνουν παντα οι αντρες στις εξοδους?

Βρε σεις τόσες σελίδες για κάτι τόσο απλό

Δεν θα σκοτωθούμε για το λογαριασμό

Πραγματικά το να μοιραστώ ένα λογαριασμό με μία γυναίκα
που έχουμε βγεί παρέα για οποιοδήποτε λόγο
και είμαστε μόνο οι δυό μας δεν μ'αρέσει.

Αλλά δεν θα σκοτωθούμε γι ' αυτό

Με ένα χαμόγελο μια ατάκα και χωρίς να θίγω , υποτιμώ
ή αφήνω έστω υποψία ανταλλαγμάτων
( αν είναι δυνατόν βρε στη σημερινή εποχή)
το ξεπερνώ εύκολα.

Αν αισθάνεται άσχημα και το καταλάβω ή μου το πει
της δίνω την ευκαιρία να με κεράσει και εκείνη
Δεν βλέπω κάτι άσχημο σε αυτό

Το άσχημο είναι να μετράμε τα κέρματα
για να βγουν ακριβώς με το σερβιτόρο να περιμένει

Μπα σε καλό σας τόσος προβληματισμός

Σε κοράκιασε βρε συ

Απίθανη η μεταφορά του συμβάντος

δεν ειναι θεμα λεπτοτητας ουτε ανδρισμου ουτε τιποτε απο αυτα. θεμα συμφεροντος ειναι.. θλιβομαι για να μην πως οτι αηδιαζω, παλια θυμωνα καταλαβα ομως οτι δεν αξιζει δεν θα κατσω να παιξω το παιχνιδι της καθε κυριας, οταν διαβαζω ατελειωτα κειμενα απο κυριες που γραφουν το πως το χρημα ειναι το παν στην σχεση. οποιος δεν πληρωνει και δεν κανει τα χατιρια ειναι απατεωνας; τοιχοδιωκτης; δεν εχει συναισθηματα; μου φαινετε οτι καποια ατομα δεν γνωριζουν την βαρυτητα των λεξεων. Τα ιδια ατομα σε άλλα ποστ γραφουν ή και αντιγραφουν απο αλλου ατελειωτα κειμενα για το πως η σχεσεις τους βασιζετε στα πραγματικα συναισθηματα, στην εγκεφαλικη επαφη, στην ανθρωπια, στις αμοιβαιες υποχωρησεις, στον χαρακτηρα του άλλου.. σε κατι ανωτερο. Δηλαδη κυριες μου θυσιαζετε ολα αυτα τα ποιο πανω επειδη ο άλλος δεν εχει την δυνατοτητα ή δεν θελει να ειναι με το χερι στην τσεπη συνεχεια και να πληρωνει μονο και μονο επειδη κανατε την τιμη να βγειτε μαζι του; εσεις τι προσφερετε και ζητατε τοσα πολλά; Αρα ειναι καθαρα θεμα συμφεροντος. μην κοροϊδευομαστε...Αυτο που πρεπει να κανει ο ανδρας που σεβετε τον εαυτο του σε τετοιες περιπτωσεις ειναι ή να φυγει για να διατηρησει την αξιοπρεπεια του ή να ζυγησει τα πραγματα και εαν πιστευει οτι αξιζει να ξοδεψει καποιο ποσό για αυτά που θα λαβει απο την άλλη μερια μενει στην σχεση, εαν οχι φευγει....ολα τα άλλα λεγοντε εκ'του πονηρου

Πριν από μερικές δεκαετίες, ίσχυαν οι άγραφοι αλλά πανίσχυροι νόμοι της εθιμοτυπίας. Στα καθημερινά, στα μεγάλα, στα επίσημα και τα ανεπίσημα, δε χρειαζόταν να το σκεφτείς δεύτερη φορά: ήξερες πάντα ποιό ήταν το σωστό.

Εμπαινε ο πατέρας στο σπίτι; Ετρεχες να του φιλήσεις το χέρι. Γιατί; Γιατί αυτό έτσι ήταν.
Σηκωνόταν η κυρία από το τραπέζι να πάει προς νερού της; (πάω να πουδράρω τη μύτη μου έλεγε, αλλά τελοσπάντων) Οι κύριοι έπρεπε να σηκωθούν από τις καρέκλες τους. Γιατί; Γιατί αυτό έτσι ήταν.
Πρόσφερες κόκκινα τριαντάφυλλα; σήμαιναν κάτι τελείως διαφορετικό από το να προσφέρεις γλαδιόλες (κάποτε είχαν μεγάλο σουξέ οι γλαδιόλες, μπορεί να θυμάστε αμυδρά και το Bενάρδο, το «ληστή με τις γλαδιόλες»)

Τώρα που διανύουμε την περίοδο των αλλαγών, πρέπει μόνοι μας να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Να επινοήσουμε τους καινούριους κώδικες, τα do's και τα dont's της νέας εποχής, κυριολεκτικά αβοήθητοι - χωρίς καν ένα στοιχειώδη κοινό κώδικα, μια βάση για να πατήσουμε.

Τελικά, ποιός θα πληρώσει το λογαριασμό;

Κλημεντίνη έφα

StavrosP2001 έχει επισυνάψει αυτή την εικόνα:

Έχω παραφρονήσει με όσα διάβασα από μερικές κυρίες που είναι κοντά στη δική μου ηλικία!!!!!!

Ή φαίνεται εγώ να έζησα σε μιαν άλλη Ελλάδα...

Ή μερικές έβγαιναν με παραλήδες ή πολύ μεγαλύτερους απ' αυτές, που ούτως ή άλλως είχαν τα χρήματα να τις κυκλοφορούν...

Στα 18 μου ήδη εργαζόμουν. Έδινα το μισό μισθό μου στη μητέρα μου και με τον υπόλοιπο έκανα τα ναύλα μου, ντυνόμουν, συνέχισα την εκμάθηση της μιας γλώσσας που είχα ξεκινήσει στα 8 μου, ξεκίνησα την εκμάθηση νέας γλώσσας, αγόραζα βιβλία και με ό,τι περίσσευε διασκέδαζα (για να είμαι πιο ακριβής, περισσότερο ψυχαγωγούμουν).

Ήταν η εποχή που ο κόσμος πήγαινε με το λεωφορείο στη θάλασσα για να κάνει μπάνιο, μια που τα αυτοκίνητα ήταν λιγοστά και τα είχαν οι πλούσιοι μόνο. Ήταν η εποχή που κυριαρχούσε (τουλάχιστον στον κύκλο μου) ως διασκέδαση ο κινηματογράφος, το θέατρο, οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οι μπουάτ (Σαββόπουλος, Μαρκόπουλος, Χατζής, Γ. Αργύρης, Π. Τζαβέλας κλπ ήταν στο απαραίτητο μενού κάθε 15 μέρες), οι καφετέριες, για φαγητό άντε καμιά πίτσα και βεβαίως ο χορός στις ντισκοτέκ.

(Να σημειώσω εδώ πως τα μπουζούκια ήταν μια άγνωστη για μας διασκέδαση. Εκτός του ότι δεν μας εξέφραζαν, δεν είχαμε και τα χρήματα για να πάμε. Τότε πήγαιναν εκεί οι μεγαλοέμποροι και οι χασάπηδες που διέθεταν αρκετά χρήματα και πάντως οι από 30κάτι και πάνω.)

Ήταν η εποχή που πήγαινα μέρα παρά μέρα κινηματογράφο, διότι όντας γραμμένη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και παρακολουθώντας τις προβολές της, έμαθα τη "γλώσσα" του και τον λάτρευα.

Ήταν η εποχή που οι παρέες (συνομήλικοι φοιτητές ή εργαζόμενοι) ήταν πολύ μεγάλες (πάνω από 12 άτομα) και για να αποφασίσουμε πού θα πηγαίναμε κάναμε ...συνέλευση πάνω από μισή ώρα, για να καταλήξουμε τσούρμο σε κάποιο λεωφορείο και να πάμε εκεί που επιλέγαμε. Η συνηθέστερη κατάληξη ήταν κάποια καφετέρια και το φραπέ στο χέρι ...λύναμε όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας, κάνοντας ...ανακατανομή εισοδημάτων στις φαύλες κοινωνίες των καπιταλιστών... Κι όταν τα λύναμε αυτά, συζητήσεις κόντρα στις συζητήσεις για να αποφασίσουμε αν προτιμούμε το συντηρητισμό της καθεστηκυίας τάξης στο Εθνικό ή την προοδευτική σκηνοθετική ματιά του Κ. Κουν και της Μ. Ριάλδη....

Δεν είχα πάντα τα χρήματα για να ακολουθώ την παρέα, αλλά όταν αποφασίζαμε να πάμε για χορό ακολουθούσα. Επειδή όμως δεν καταδεχόμουν να πληρώνουν άλλοι το ποτό μου (βερμουτάκια, μπλάντυ μαίρυ και μαργαρίτες πίναμε τότε με συνοδεία αράπικου φιστικιού), τις περισσότερες φορές περνούσα όλο μου το βράδυ στην πίστα χορεύοντας, για να μην αναγκαστώ να κάτσω στο τραπέζι και να παραγγείλω.

Ο συνοδός μου ήταν τότε ένα φτωχόπαιδο που εργαζόταν τεχνίτης σε εταιρεία ανελκυστήρων και ταυτόχρονα σπούδαζε ηθοποιός.

Το καλοκαίρι των 24 χρόνων μου πήγα δέκα επτά (17) φορές στο Ηρώδειο! Αλήθεια πόσα καντάρια θράσους έπρεπε να διαθέτω για να απαιτήσω απ' το συνοδό μου να μου πληρώσει τα εισιτήρια, όταν ο καημένος πλήρωνε δίδακτρα και νοίκιαζε μια γκαρσονιέρα;;;;;

Μακρηγόρησα για να σας μεταφέρω λίγο σε μια εποχή πολύ μακρινή απ' τη σημερινή, πιο απλή, αλλά και πιο φθηνή, αφού όλες τις παραπάνω ψυχαγωγίες και διασκεδάσεις πλήρωνα με το κομματάκι του μισθού που μου απέμενε μετά τα ανελαστικά έξοδα του μήνα και την κατάθεση του μισού μισθού στη μητέρα μου για τα έξοδα του σπιτιού. Ναι, ξέρω, βγήκα αρκετά απ' το θέμα, αλλά το έκανα για να δείτε πόσο διαφορετικοί ήταν τότε οι καιροί και οι σκέψεις μας.

Ήμασταν νέοι, εργαζόμασταν και ρουφούσαμε τη ζωή με το καλαμάκι του φραπέ. Τα περί τιμής των γυναικών απέναντι στους άντρες, ήταν για μας νοοτροπία της γενιάς των γονέων μας ενώ εμείς πρεσβεύαμε στην Ισοτιμία σχέσεων ανδρών με τις γυναίκες, κάτι που προσωπικά με ακολούθησε (και το ακολούθησα) σε όλη την μέχρι τώρα ζωή μου.

Θέλω να ελπίζω (και τουλάχιστον αυτό δείχνουν οι παρέες του γιου μου) πως οι νεότερες από μένα γενιές θα εξακολουθήσουν να θέλουν ισοτιμία στις μεταξύ των δύο φύλων σχέσεις.

Και για να απαντήσω κι εγώ τώρα στο θέμα της νεαρής μας Αννίτας, θα συμφωνήσω με τη σειρά μου πως εκτός του ότι υπάρχουν τρόποι ανταπόδοσης των κερασμάτων, είναι αναγκαία και μια συζήτηση με τον συνοδό της, για να του καταστήσει σαφές το πώς νιώθει.

Επιλεκτική και Σούι ... τις οποίες, όπως γνωρίζουν, πολύ εκτιμώ ...

ΑΛΛΑ ...

όσο κι αν συμμετείχα στα οικονομικά του σπιτιού γιατί στη δουλειά κι εγώ από τα 18,
όσο κι αν δεν πήγαινα στις ντισκοτέτ λόγω μπαμπά,
όσο κι αν θεωρούσα ότι να κλαίνε οι άντρες γιατί να μην κλαίνε -άνθρωποι δεν είναι, συναισθήματα δεν έχουν;
(-παράξενη αρχή για την εποχή, αρχή κι αυτή του δικού μου σπιτιού-)

δυστυχώς άλλο τα μεν κι άλλο τα δε ...

Στο δικό μου το σπίτι λοιπόν... υπήρχαν αρχές και αρχές, ελευθερίες κι ελευθερίες!΄Αλλο λοιπόν ήταν το να μην πληρώνει το φουστάνι
κι άλλο ... το να συμμετέχει το φουστάνι στα έξοδα του σπιτιού!
Κι άλλο ήταν να μην τρέχω στις ντισκοτέκ ...
κι άλλο να μπορώ να ψηφίσω ελεύθερα κι όχι ότι θέλει ο μπαμπάς!
Κι άλλο να μην ξημερωβραδιάζομαι έξω απ΄το σπίτι ...
κι άλλο τι θα πει η γειτονιά!

Γι΄αυτό λοιπόν θεωρώ ότι άλλο η ισοτιμία και δεν την έψαξα ποτέ
άλλο η ανεξαρτησία, άλλο η ελευθερία της σκέψης και της επιλογής κι άλλο η βλακεία!

Σόρρυ λοιπόν -κι αν και το έχω ξαναπεί-
Ισότητα λέμε στα μαθηματικά,
ισοτιμία για τα νομίσματα,
ισοπαλία στο ποδόσφαιρο.
ισορροπία για ... πολλά και διάφορα!
Κάθε λέξη έχει τη σημασία της ...
γι΄αυτό άλλωστε έχουμε και τόσες πολλές ... λέξεις!

Ισονομία λοιπόν είναι η σωστή λέξη για μένα,
ισονομία ζητούσα και ζητώ ...
Καμία ισότητα και καμία ισοτιμία!

΄Οσο λοιπόν αφορά την ισοτιμία που θέλουν ή θέλετε -μιας κι εγώ την έχω ταιριάξει με τα νομίσματα- καλά θεωρούν και θεωρείτε και καλά κάνουν και κάνετε ... και να πληρώνετε το λογαριασμό!

΄Οσον όμως αφορά την ισονομία που εγώ πιο σωστή θεωρώ, όταν κάποτε αυτή συντελεστεί, επιτρέψτε μου ...
τότε να επανέλθω και τότε εκ νέου επί του θέματος να απαντήσω...

Τώρα όσον αφορά τους κυρίους
-δεν είπαμε δα κι ότι ποτέ των ... ποτών-
που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν πάντα το λογαριασμό,
ας είναι μόνο αυτό -η δυνατότητα- το πρόβλημα!

Γιατί αν πράγματι πρόκειται μόνο γι΄ αυτό ...
έχω πληρώσει κι έχω πληρώσει εγώ ...
λογαριασμούς και ... λογαριασμούς!

Τσουκ

Mισο Ζουμερη μου,
γιατι ειναι λαθος οταν μιλαει για απαιτηση ενω το θεμα ειναι το κερασμα ..... οταν....εχει λεχθει οτι ειναι ντροπη να πληρωνει η γυναικα οταν συνοδευεται απο τον γκομενο η υποψηφιο γκομενο και ουτε λιγο ουτε πολυ εμεις ολες που υποστηρηξαμε οτι σε μια συνεχη ροη συναντησεων και εξοδων προς ψυχαγωγια ενος ζευγαριου οφειλουν να συμμετεχουν και οι δυο στο κοστος που προκυπτει εμμεσως πλην σαφως χαρακτηριστηκαμε ως μη ...θηλυκα και οτι συναναστρεφομαστε ακαματηδες και ζιγκολο και ειμαστε η αιτια του οτι η οικογενεια και οι γαμοι δεν πανε καλα....?


Δεν μιλησε καμια απο μας για το κερασμα.
Tο κερασμα θα γινει μια δυο δεκα φορες και θα ημασταν ψευτρες αν λεγαμε οτι δεν το εχουμε αποδεχτει απο κει και μετα το κερασμα και η αποδοχη του σιωπηλη η μη παυει να ειναι κερασμα και γινεται απαιτηση και...εις υγειαν του κοροιδου που μας συνοδευει.

Το περι "φορτωματος" δε δεν το ειπε η Επιλεκτικη αλλα εγω.

Το οτι εγω κρατησα το σπιτικο μου και απο οικονομικης αποψης κατα την διαρκεια του γαμου γιατι για καποιους λογους ηταν απων o αλλος και οικονομικα δεν σημαινει οτι θα βγαλω τα ....σπασμενα πανω σε καθε γκομενο επομενο η υποψηφιο γκομενο...ας προσεχα κι εγω τοτε να ανεχτω για λιγοτερο χρονο οσα ανεχτηκα......

Τσουκνιδάκι μου

Δεν καταλαβαίνω γιατί μπήκες στον κόπο να παίξεις με τις λέξεις... Στο κάτω – κάτω της γραφής είμαι εξίσου γνώστης της λέξης ισοτιμία σε ό,τι αφορά τα νομίσματα, μια που όπως ξέρεις εργαζόμουν στον μεγαλύτερο τραπεζικό οργανισμό της χώρας. Βέβαια, ακόμα και υπό αυτήν την έννοια ισοτιμία = ίση αξία νομισμάτων. Αλλά φυσικά μόνο για τα νομίσματα δεν ενδιαφέρομαι στο συγκεκριμένο θέμα.

Γενικότερα : Ισοτιμία = Ίση αξία, μια που Τιμή = αξία

Η ισονομία τώρα έχει να κάνει με τους νόμους. Αυτοί ψηφίζονται στη Βουλή και φυσικά ισχύουν (τουλάχιστον στα χαρτιά). Όμως αυτή ούτως ή άλλως είναι ανθρώπινη ενέργεια για καλύτερη (υποτίθεται) ζωή.

Η διαφορά στις δυο λέξεις έγκειται στο γεγονός ότι η μια είναι αυθύπαρκτη οντότητα από μόνη της (θεωρώ και τα δυο φύλλα Ισάξια. Τελεία και παύλα), ενώ για την άλλη λέξη απαιτείται ενέργεια.

Όσο για την ισορροπία αυτών των δυο, φρονώ πως αυτή περνά αποκλειστικά μέσα απ’ το κεφάλι μας για να γίνει πράξη....

Φιλάκια!

Ζουμερή μου

Εξυπακούεται πως προσφερόταν ο συνοδός μου να πληρώνει, αλλά φυσικά δεν επέτρεπε η αξιοπρέπειά μου να δεχτώ, γνωρίζοντας τη δική του οικονομική κατάσταση. Στο τέλος- τέλος, δική μου ήταν η επιθυμία να πάω 17 φορές στο Ηρώδειο. Τι μου χρώσταγε εκείνος να πληρώνει τα βίτσια μου; Κι αν τον άφηνα να το κάνει, δεν θα ήταν εκ μέρους μου ΣΑΝ απαίτηση;

εγω δεν εχω προβλημα να πλιρονω καφεδες και πολλα αλλα
οταν βγαινω ραντεβου με μια ωρεα κοπελα
αλλα με πιραζη να με κοροιδεβουν και να μου λενε ψεματα
και αν λεω ψεματα τοτες δεν εχω προβλημα να του αποδιξω
με αγαπη ο γιωργος απο κορωνη